miércoles, 24 de diciembre de 2008

La Nochevieja... que cruz señor, que cruz!


Dentro de nada... Nochevieja, ¿eh? ¡Qué estrés! Yo en nochevieja me siento... me siento...
no sé, me siento como un toro, ¿no? Cuando llega la fiesta miro alrededor y me da la sensación de que todo el mundo se lo está pasando bien, menos yo.

El estrés comienza con la cena. Aquello parece una prueba del Gran Prix:
Tienes que llevar calzoncillos rojos, tener algo de oro para meterlo en la copa,preparar las doce uvas...
Y contarlas varias veces, porque, como son todas iguales, te equivocas:

- Una, dos, tres, cuatro... una, dos, tres, cuatro, cinco, seis...
Esta pocha ya la he contado... Una, dos... siete, ocho... ¡Joder, las doce menos veinte!
¡Chavalín, trae el Rotring, que las voy a numerar, como en el Bingo!
Y tu madre:

- ¿Queréis venir, que se enfrían las gambas?

Que esa es otra: te tienes que comer todo lo que está en la mesa...
Y antes de las doce!;
que, con las prisas, más que pelar gambas, parece que estás
desactivando una bomba.

- ¡Coño, las doce menos diez! ¡Mamá, no me da tiempo: hazme un sándwich con el cochinillo, que ya está terminando Cruz y Raya!
Y no eres el único que está agobiado, ¿eh? No hay más que ver la tele.

Allí están Ana Obregón y Ramón García, explicando a toda España como funciona un reloj.
Acojonados por si se equivocan:

- Cuando la aguja pequeña esté en las doce y la grande también.. serán las doce.

¡Coño, como todas las noches!

- Y entonces bajará la bola y... luego vienen los cuartos, ¡no vayan a empezar a comerse las uvas, ¿eh?

Vamos a ver: ¿por qué nos explican mil veces que nos comamos las uvas en los cuartos y nadie nos explica por qué coño tiene que bajar una bola? ¿Qué clase de reloj es ése?

Cuando por fin llegan las doce, en toda España se oye lo mismo: Cla,
cla,
cla, cla... <> > es la bola>>: cla, cla, cla... Din-don...

- ¡Ah no, que son los cuartos!

Din-don...

- ¡Escupid que son los cuartos!

Din-don...

- Pfbbbbbbbb... ¿qué son qué?

Din-don...

- Los cuartos...

Ton...

- ¡Ahora, ahora!

Ton..

- ¡Una!

- ¡Que no, que vamos por la segunda!

Ton...

- Pues me meto dos...

Ton...

- Seis...

- ¿Cómo que seis?

Ton...

- A mí ya no me caben más, ¿eh?

Ton.. -¡Eh!, ¡deja mis uvas, cabrón!

Ton...

- ¡Es que se me ha caído una al suelo!

Ton...

- Bgrfds...

Ton...

- Bggggdffffff...

Ton...

- A mí ya no me quedan...

Ton...

- Bgggggdffffff....

- ¡Pues a mí me sobran cuatro!

Ton...

- Bfgggggggg, grounfffffff...

Y cuando acaban, toda la familia con la boca llena de babas, a darse besos:

- Feliz año, eeeeeeeeeh, felicidades, grfdddfd...

Y suena el teléfono: ¡riiiiiiiiiing!

- ¡Pero coño! ¿Ya están llamando? ¿No se pueden esperar?

- Pues a mí todavía me sobran dos...

- ¡Champán, que alguien abra el Champán!

Pero, bueno, ¿a vosotros os parece lógico empezar el año así?

¡Qué estrés, de verdad!

Pero como es Nochevieja... tienes la obligación de divertirte. Así que después te vas a un fiestorro a un sitio en el que, si caben mil personas, el dueño ha decidido meter a cinco
mil doscientas. ¡Muy bien! ¡Cuatro mil doscientas más de las que caben!
¡Quédate en la calle si te apetece, con la pelona que está cayendo!

Así que entras. Lo bueno que tiene ir a un sitio así es que te puede pasar cualquier cosa.
A mí el año pasado me ocurrió de todo. Yo estaba tan tranquilo,tomándome mi cubatita de garrafón, cuando de repente un tío me cogió por detrás y me dijo:

- ¡¡¡¡COOOOOOOOONGAAAAA!!!!!

Y, claro, que vas a hacer, pues te pones a bailar... ¡Eso te lo hace un tío en el autobús y le partes la cara! ¡Pero como es Nochevieja... ! ¡Pues hala! Y de repente te das la vuelta
y llevas cien personas enganchadas a tu culo. ¡A ver como escapas de ésta!
Porque una conga es como una secta: entrar es muy fácil pero salir es muy jodido.
Porque en el garito hay como doce congas girando a toda pastilla...

Bueno, pues iba yo conduciendo mi conga... por mi derecha, cuando, de pronto, me veo venir en dirección contraria una conga suicida acojonante conducida por un gordo
con casco de vikingo. Yo le iba a hacer ráfagas, pero como las congas no llevan ni luces ni nada... pues, para evitar la colisión, di un giro brusco a la derecha... ¡Y me
tragué entera una columna de espejitos! ¡Siniestro total!

Doce heridos leves y una columna de espejitos destrozada. Y yo, con una ceja abierta tirado en el suelo pensaba: cagao!

Y en ésas, me desmayé.

Al despertar estaba en la sala de urgencias, rodeado por todos los de mi conga. Algunos todavía no se habían desenganchado; habían venido corriendo detrás de la ambulancia.

Bueno, las urgencias en Nochevieja, hay que vivirlas. Si en la sala caben cincuenta personas, el dueño ha metido a ciento cincuenta... Como el de la discoteca. Y como allí también es Nochevieja, el camillero lleva un gorrito de moro, la
enfermera un collar de hawaiana y el que te cose la ceja unos dientes de Drácula, ¡que te da una confianza... ! El tío te dice:

- ¿Qué ha sido? ¿Con una moto?

- No, con una conga.

- ¡Ay!, si es que van como locos con las congas...

Cuando salí de allí me quería ir a mi casa, pero como era Nochevieja, acabé a las ocho de la mañana con la ceja grapada en un bareto...

- Oiga, póngame un chocolate con churros.

- Pues sólo nos queda Nesquick y algunos dónuses... Es que los últimos churros se los han tomado los de una conga, ¡traían un cachondeo...! Había un gordo que llevaba un casco de
vikingo... ¡No le digo más! Y es lo que yo le digo a los clientes: si no disfrutas en Nochevieja, ¿Cuándo vas a disfrutar?

Buaaaah, asi... ni Santa aguanta.

El texto no es mio, así que gracias al autor. A mi me lo enviaron hoy, pero me pareció genial, así que decidí compartirlo. Espero que os guste.

Felices Fiestas!!
FELIZ AÑO 2009

domingo, 23 de noviembre de 2008

Disorder


Being in the entrance of my own thoughts,
I see how far they are from my own reality.
When I have a look, I think it's easy.
They seem manageable, just because they are part of me,
but they are not!

They are always there, living up there, with no permission,
creating a dangerous grey cloud around, choking my inner self,
with a halo made of superficial smiles, which are cutting me
as cold broken glasses.

I need to control them, but I have to find their roots first.
And I know...
When I'll find them, it will be painful.

Lots of memories around, as roots of my thoughts,
wandering everywhere.
I need to place them in their right place,
and this means to block them in some less dangerous space,
or to uproot them, definitelly, from my own conscius brain.

And I know this is the best option but...
Will I be able to uproot part of me out?
Would you cut your own gangrenous hand
if you had to do it yourself?

I am not the brave I think I am,
and my thoughts,
like skyscrapers will become higher and more unattainable,
and I will lose their end point of reference,
in the middle of that grey cloud my feelings had created,
around my memories, using heart thoughts.

It's time to stop this.
Time to confront myself, to face my images
and to see them as what they are, just memories.

Locking them in a comfortable brain room,
to avoid them coming back to my world.
Feeling me free to feel and think properly
my everyday, and to enjoy with the good and the bad.

I have to
It's time to order, time to stop.

sábado, 18 de octubre de 2008

Brillo interior


Este texto no es mio, pero lo recibí hoy en mi correo y lo encontré interesante. Simplemente, interioricen su contenido. Es para pensarlo.

Muchas veces no nos damos cuenta de lo que significan otras personas, hasta que esos Seres se han ido de nuestra vida; sea cual fuere la razón para su partida.
Lo que hace que eso ocurra es el brillo interior que han emanado ellos sobre nosotros en su momento.
Así mismo nosotros, sin a veces darnos cuenta, estamos derramando nuestro brillo interior en las demás personas, constantemente.
¿Cómo ocurre tal milagro? Por la forma de ser que tenemos.
El modo de comportarnos, o sea las actitudes que asumimos ante los demás, hace que destaquemos y eso se llama “Brillar” en el argot humano.
Tú tienes Esencia Divina dentro de ti: LUZ, y debes aprender a emanarla siempre.
Cuando dejas que tu Luz se haga visible estás abriendo la puerta del Infinito de Posibilidades, mientras que cuando la “apagas” te alejas de todas las cosas que son buenas para ti.
Debes estarte preguntando qué es el Infinito de Posibilidades, te lo diré: como bien la frase expresa es tener a tu alcance TODAS las posibilidades de la vida, y cuando digo todas me refiero a todas...
Eso puede sonar increíble, pero por la Ley de Atracción (tan famosa en estos días gracias a The Secret) es posible.
Esta Ley plantea el cómo se puede hacer esto y dice que ahí donde está tu atención está tu mundo, y que lo que piensas es lo que vives; es decir que para cambiar la vida que estás viviendo en este momento si no te gusta, lo que debes hacer es cambiar el pensamiento.
¿Quiénes brillan con Luz propia? Aquellos Seres que dan lo mejor de sí a la humanidad.
A lo mejor preguntes y qué tiene eso que ver con atraer cosas a tu vida, simple, lo que das es lo que recibes.
Es importante aprender que aquello que damos atrae a lo que es igual regresándolo a nuestras vidas.
Si lo que damos al Universo es actitud positiva, eso mismo llega, mas si por el contrario es negación eso se manifiesta.
Si queremos “Ver” el camino en el que andamos debemos ser Luz.
Ser Luz es fácil, sólo es querer hacerlo y lo demás ocurre por añadidura.
Generalmente las personas más luminosas son seres humildes, dedicados, justos, abnegados que confían en los demás e inspiran confianza.
Personas con una capacidad de amor cuasi infinita que demuestran sus sentimientos con facilidad y sin ningún esfuerzo.

Madeleine E. Belliard

domingo, 12 de octubre de 2008

Despertar


Obro els ulls al teu costat i veig un somriure
ja fa estona que estaves despert, mirant-me,
i em cobreixo amb el llençol,
una incerta timidesa que ja no hi te lloc
i tornes a somriure i em fas un petó,
dolç i suau.
Et miro als llavis, al coll, torno als llavis, als ulls...
recorro tot el que els llençols em deixen
com si mai t'haguès vist.
Tu segueixes mirant-me amb dolça tendresa,
m'acaricies els cabells, apartant-los del meu rostre
t'agafo la mà, li faig un petó i la recolzo damunt el meu pit.
M'abraces.
Ens tornem a besar, ens acariciem molt suaument, sentint la pell
despertant els sentits, la teva olor...
Juntem les mans.
Un altre somriure.
Creuem mirades, ens tornem a abraçar, tanquem els ulls.
Un altre petó.
"Bon dia, ens llevem o ens quedem així tot el dia?"
Dos somriures, una altra abraçada, uns quants petons...

domingo, 28 de septiembre de 2008

Inner conversation


I know how you feel.
Life goes fast, even in that short periods when everything seems to go slowly, and you are standing up there, nowhere, in the middle of your thoughts.
Events, people, and situations are rushing next to you, meanwhile you are stucked in your brain, like fixed to an imaginary floor, silent, waiting for yourself to rescue you.
And your silent shouts are not heard, not even listened.

Like driving blindfolded on a motorway to a maximum speed, to find a change, to crash with the unexpected, in order to feel you are part of.
And you crash, with reality.

Life is not waiting for you to decide.
Time is not your co-pilot anymore.
Your heart is aching, your blood runs yelling through your veins.
No fresh air for your brain.
Body malfunction.
Cold sweat.

But you finally know.
It's time to move, although you forgot how to do it, you know you must try.
Your place has always been there, waiting for you.
Brain off your feelings and re-start. I know you can do it.
I have always been part of you, and you part of me.
I am inside you.

Walk your first step, and you will see.
Maybe I will follow you, I should, but now... I am not, I will not be able unless you let me.

viernes, 5 de septiembre de 2008

Goodbye Summer Swallow


Summer is finished, beautiful swallow
and you are already gone.
Spreading your beautiful dark blue wings
and flying home, over my memories,
among my feelings, between our countries.

It's hard to let you go,
but you can't stay here anymore,
your season is ended, your time too.
I wish you could.

Your winter heart is not for me,
you have to sleep under lands over the sea.
Where only my memories can be.

I was yours, when you lied me down on a soft cloud of whispers
and let me feel the sky, over your sea eyes, flying...
Just a moment in a whole life, a whole life in a moment.

But you went away

I will not feel the wind on my face again, next to you.
I will not admire the bright colour of your feathers.
I will not fly again between your wings...

You are gone,
and the summer is gone with you.
The sea has lost its colour
because your shadow is not over it anymore.

My lovely swallow,
I know you will be ok, wherever you will be.
Thank you for all you offered me,
specially the Keys of your thoughts
before... and after.

Goodbye pretty swallow.
Don't be sad.
You know it will be summer again,
but my warm wind will not be
between your wings again.

Summer is gone,
but you will always remain,
flying in my memories,
meanwhile I swallow them,
where I end and you begin.

(Background music: Group:The Gathering. Song:Marooned)

lunes, 7 de julio de 2008

Vacances!


Ara si.
Per fi, vacances!
Marxo a veure el meu adorat Mar, i a tornar a sentir la seva frescor.
A gaudir dels xiringuitos a peu de platja, dels granissats de sindria dolça, de la música al carrer. Del sol i passejar per la sorra, de la blavor de les cales, de la gent passejant vestits de blanc.
De la brisa i l'olor de l'aigua. Del soroll de les gavines a mitja tarda quan segueixen les barquetes dels pescadors, de l'aroma de peix recent cuinat, que ve d'algunes terraces: calamars i xipirons fregits.
A gaudir de les nits a la terrassa, mentre veus passar alguns monuments nòrdics, recremats, si, però...
I fer aquells mojitos ben carregats de rom amb els amics, els vells i els que faràs nous, i riure, RIURE!
Sense pensar en res...sentir com tot el teu cos fa vacances...
I veure sortir el sol...en una cala, sentada vora la sorra, sols escoltant com parla l'aigua, deixant el teu cervell buit.
Buidan-te tu, de l'hivern...
Sí, per fi, vacances!

Platja espera'm que ja vinc!!!

lunes, 30 de junio de 2008

Automàtic


Com una tempesta molt esperada han arribat els canvis a la meva vida, els tant ansiats, premonicionats i esperats canvis.
I tot just ja cau l'aigua...quan m'adono...que potser no he mesurat el pes dels meus desitjos de canvi.
Perque ja plou, si, però no com jo esperava.
La pluja sempre torna allà on ja ha plogut i on menys se l’espera.
El canvi que porta és el fi de la sequera, la renovació del que hi ha, la vida.
Però quan és tempesta, per acumulació, pel pes dels desitjos, porta soroll de trons, degut als llamps on abans sols havia un cel de núvols.

Flotant entre les lletres, travessant-les amb els ulls tancats, buscant les paraules, i pensant on dir-les i com dir-les, em trobo al llinda del canvi. Un viatge que creia haver fet jo, però és el viatge qui m'ha buscat a mi.
Ara ve tot alhora.

Jo he volgut trencar amb el passat, desar-lo, oblidar-lo, però ell no s'ha volgut oblidar de mi, i davant la meva decisió de dir prou, s'ha revelat amb més força que mai, incontrolable, com la ventada freda abans de l'aigua.

Els canvis en el futur, de la gent del meu passat, s'acumulen a la meva entrada al món del tant esperat canvi, però el canvi no és per a mi, és per a ells, i jo m'hi veig arrossegada. M'han fet part dels seus canvis, que ara també passen a ser els meus.

Tempesta.

És com quan vas en tren i mires per la finestra. No saps si ets tu qui vas a molta velocitat dins el tren i veus passa el que hi ha fora, o si ets tu el que estàs quiet i el que passa fora a molta velocitat és el que t'envolta.
Ara em sento així, en una espiral que no controlo, en un món que va a vertigen sense comptar amb mi, en un twister que com més temps passa més es cargola i més difícil és de preveure, i que m'arrastra des d'un passat llunyà a un present que no entenc i a un futur no previsible.
La inseguretat m'envaeix.

He volgut clausurar els meus fantasmes, un darrera l'altre, però ho he degut fer en una gàbia poc forta, per què sembla que aquesta a rebentat i ara lliures tornen a encerclar-me, tots alhora, ballant al meu voltant, com dient-me que no puc, que no se'm permet fugir d'ells.

Una amiga m'ha dit que les situacions de la vida son com cercles on hi ha boles dins.
Si no els tanques del tot, les boles sempre s'escapen, i et colpegen, si més no alguna, que et recorda que hi ha alguna cosa per tancar.

La vida son etapes, aquests cercles, que si no tanquem, tornen i tornen, fins que ens decidim, i fent l'acció correcta, podem tancar, assolint la seva saviesa.
I ara vull jo sentir-me com un cercle ple de boles, davant el que escric. Bolcant-les amb tot el que sento sense pensar, sense parar, sense arreglar el que escric, amb el pensament en pilot automàtic, escrivint sobre totes les boles tal com surten i tantes com n'hi ha.
Com un núvol descarregant aigua per alliberar-se...
Simplement per què no us entenc.

No entenc per què i per a que em busqueu ara.
I a tots 5 alhora... menys.

És que totes les vostres vides esperaven un canvi igual que jo i ens hem trobat tots a la mateixa estació d'enllaç?
És que tots volíem el mateix canvi i no ho sabíem per què no ens hem sabut comunicar?
I heu reaccionat tots alhora?

Mai se m'ha donat be el billar, però a 5 bandes menys.
Volia un canvi, però no viure el de 5 i menys estar-hi immersa, sense sortida.
M'oloro que si no em deixo portar, no tancaré els cercles i em seguiran caient boles damunt el cap, o algun llamp de tempesta.
Tan de bo tot això em porti definitivament a poder entendre el meu de canvi o a adonar-me que ja l’estic vivint.

domingo, 15 de junio de 2008

L' última mirada enrere


M´agradaria dir-te tantes coses...
Ha passat molt temps ja des de l´últim cop
en que et vaig veure com tant havia volgut.
Molt temps...

Em van quedar tantes coses per fer,
per ensenyar-te, per aprendre amb tu...
Tantes idees, converses, rialles
que no van arribar a tenir lloc
Tantes...

Han quedat tants moments...
com cambres buides d'una casa inexistent,
a la qual els mobles ja no van arribar
Ni tampoc la casa de fet
potser per inèrcia...

Vaig pecar de confiada,
d' angoixa a potser tornar a perdre
de por a fer o a no fer
d'inseguretat de no poder oferir
I vaig perdre...

No vaig tenir opció
no me la vas donar.
Quan em començava a adonar del que estava vivint
et vas fer enrere
I te'n vas anar...

No et vaig poder oferir
tot el que tenia per donar-te.
Encara païa la situació, la novetat...
No et vaig poder disfrutar
ni jo a tu, ni tu a mi

I ara que miro enrere
després de tornar-te a veure, dins meu
et faig sabedor de tot això
per si vols entendre, per si vols escoltar
per si vols, per si pots...

Se que el dubte t'ha vingut a veure
i la teva pròpia fe ha trontollat.
Això no son bons ciments, i la teva por tornarà.
Llàstima per què res haurà canviat.
I serà tard...

El meu tren ja ha arribat
marxo de l'estació dels records.
El meu viatge ha començat.
Sols giro el cap
mirant el que i a qui deixo enrere

La decisió és difícil.
També ha començat per a tu.
M'hauria agradat donar-te tantes coses
viure, compartir tants instants
Però el canvi ja és aquí

No faré sola aquest viatge,
hi ha més passatgers i estacions,
però en aquest, ara per ara
sols tinc bitllet per a mi.

Sols em resta desitjar-te
per a tot, el millor
amb els meus més sincers desitjos
i molta sort...

Perquè...
ens farà falta.

(De fons "Algo Contigo" de ROSARIO FLORES / CD: PARTE DE MI)

domingo, 8 de junio de 2008

Los funcionarios no lloran


Artículo aparecido en el diario EL MUNDO.

El profesor Cuyami hace un retrato del estado de la educación a
través de la confesión de su hastío. Alumnos, compañeros profesores,
políticos y padres pasan por esta galería del desencanto.


Estoy cansado de escucharle a los compañeros: «Fulanito a mí
me trabaja».
Estoy cansado de que no me hagan caso los alumnos,
ni nadie.
Estoy cansado de los dolores de garganta.
Estoy cansado de escuchar que los profesores no trabajamos.
Estoy cansado de que mi director tenga un horario donde no existen
la mitad de sus horas.
Estoy cansado de que siempre que escucho
«don» sea con ironía.
Estoy cansado de los consejos de muchos pedagogos,
que no han entrado en un aula jamás.
Estoy cansado de que los políticos se apunten tantos que no mete
nadie, pero que si alguien los metiera, seríamos nosotros.
Estoy cansado de solucionar robos de lapiceros y estuches.
Estoy cansado de temer por la chapa de mi coche.
Estoy cansado de planes absurdos como el proyecto de calidad, las ecoescuelas,
los espacios de paz y todas esas sandeces que no arreglan nada.
Estoy cansado de rellenar partes que no sirven y de que se
critique Educación para la Ciudadanía habiendo quinientas
cosas que están peor.
Estoy cansado de pedirle a los alumnos que abran el libro.
Estoy cansado de escuchar cómo me faltan al respeto.
Estoy cansado de leer noticias de agresiones a docentes,
sin que nadie haga nada.
Estoy cansado de tener que coger el coche cada mañana
y de conducir para llega a mi puesto de trabajo
mientras muchos impostores aducen una comisión de servicio
por enfermedades que no existen.
Estoy cansado de la falta de medios, de las clases de más de
treinta alumnos y de sentir que nadie me escucha mientras hablo.
Estoy cansado de regañar a los hijos, de regañar a los padres
y de que los segundos compren motos a los primeros para
celebrar que los he suspendido.
Estoy cansado de ver alumnos promocionar, sin aprobar ni el recreo.
Estoy cansado de poner notas que no sirven de nada.
Estoy cansado de corregir gratis pruebas extraordinarias
que se inventa la Junta para engañar a la gente.
Estoy cansado de perseguir a los camellos, de buscar
droga en las mochilas, de descubrir a niñas embarazadas,
de hacer de psicólogo, asistente social, estetícista y hombre de
la limpieza.
Estoy cansado de ver papeles por el suelo, de escuchar
gritos en los cambios de clase, de la Ley del Menor, de las
Leyes de Murphy, de ser mirado como un traidor por los alumnos
y un mercenario por los padres.
Estoy cansado de las promesas de la Junta, de los sindicatos,
de las propuestas de los sindicatos, de las propuestas
que nunca llegan a nada, de los aumentos de sueldo que nos «proponen»,
de asistir al Centro por la tarde para perder mi tiempo,
de los cursos del CNICE, de los cenizos cursos del CEP,
de preparar actividades que los alumnos no aprecian, del lenguaje
no sexista, los membretes de la Junta sobre cualquier cosa,
los accidentes, las bibliotecas sin libros y los centros TIC sin
demasiados ordenadores y con demasiados tics.
Estoy cansado de los inspectores. Sí, estoy cansado de los
inspectores.
Estoy cansado de que todo el mundo le eche la
culpa de todo a la educación, de que las familias se desmoronen,
de llegar a punto del colapso a casa, de las ganas de matar
a alguien, de no poder castrar químicamente a los futuros violadores
que acosan ya a ciertas alumnas, de los padres que fuman
porros delante de sus hijos, de los políticos, de todos los
políticos, de absolutamente todos los políticos, de las leyes de
Educación, reformas, contrarreformas, análisis e informes infumables.
Estoy cansado de pasar frío en invierno, de pasar calor
en verano, de la falta de corporativismo, de no ser ni tener
autoridad, de que lo rompan todo, de no poder dar clases, de
que los contenidos sean una anécdota porque son secundarios
en Secundaria, de pedir perdón por explicar a última hora, de
las programaciones y unidades didácticas, de colocar unos en
vez de ceros, de ver cómo todos se cruzan de brazos, de sentir
miedo, de ser engañado, de sentirme solo, de saberme sembrador
en el desierto, de tantas mentiras, hipocresía, falta de educación
en Educación, blasfemias, políticas e ira.
Estoy cansado. Pero lo sé: son solo gajes del oficio.
Los funcionarios no lloran, pero sí pagan impuestos.

.....................

Después de leer esto y sentirme tremendamente identificada, llegas a ese punto en tu mente en que te preguntas... ¿esto es lo que yo queria ser de mayor?
Creo que debo replantear mis opciones de futuro.

viernes, 16 de mayo de 2008

Un bonito cuento


Este cuento no es mio, pero cuando lo leí hace muchos años me encantó. Hoy lo he vuelto a encontrar entre mis carpetas de recuerdos y decidido colgarlo aqui para que disfruten como yo de la riqueza de sus comparaciones.

Cuentan que una vez se reunieron en un lugar de la tierra todos los sentimientos y cualidades de los hombres. Cuando el ABURRIMIENTO habia bostezado por tercera vez, la LOCURA, como siempre tan loca, les propuso:- ¿Jugamos al escondite?La INTRIGA levantó la ceja intrigada y la CURIOSIDAD, sin poder contenerse, preguntó:- ¿El escondite? y ¿cómo es eso?- Es un juego -explico la LOCURA- en que yo me tapo la cara y comienzo a contar desde uno hasta un millón mientras los demás se esconden y cuando yo haya terminado de contar, debo ir encontrándolos a todos.El ENTUSIASMO bailó secundado por la EUFORIA. La ALEGRIA dio tantos saltos que terminó por convencer a la DUDA, e incluso a la APATIA, a la que la diversión nunca interesaba nada. Pero no todos quisieron participar. La VERDAD prefirió no esconderse, ¿para qué?, si al final siempre la hallaban, y la SOBERBIA opino que era un juego muy tonto (en el fondo lo que le molestaba era que la idea no hubiese sido suya), y la COBARDIA prefirió no arriesgarse...- Uno, dos, tres...-comenzo a contar la LOCURA.La primera en esconderse fue la PEREZA que, como siempre, se dejó caer tras la primera piedra del camino. La FE subió al cielo, y la ENVIDIA se escondió tras la sombra del TRIUNFO, que con su propio esfuerzo había logrado subir a la copa del árbol más alto. La GENEROSIDAD casi no alcanzaba a esconderse; cada sitio que hallaba le parecía maravilloso para alguno de sus amigos: un lago cristalino, ideal para la BELLEZA; el bajo de un árbol, perfecto para la TIMIDEZ; el vuelo de la mariposa, lo mejor para la VOLUPTUOSIDAD; una ráfaga de viento, magnífico para la LIBERTAD. Así que terminó por ocultarse en un rayito de sol. El EGOISMO, en cambio, encontró un sitio muy bueno desde el principio, ventilado, cómodo... pero sólo para él. La MENTIRA se escondió en el fondo de los óceanos.. ¡mentira!, en realidad se escondió detrás del arcoiris, y la PASION y el DESEO en el centro de los volcanes. El OLVIDO..., ¡se me olvidó donde se escondió!. Cuando la LOCURA contaba 999.999, el AMOR todavía no había encontrado un sitio para esconderse, pues todo se encontraba ocupado, hasta que divisó un rosal y, enternecido, decidió esconderse entre sus flores.- ¡Un millón! -contó la LOCURA, y, comenzó a buscar.La primera en aparecer fue la PEREZA, solo a tres pasos de la piedra. Después se escucho a la FE discutiendo con Dios en el cielo sobre Teología. Y a la PASION y al DESEO los sintió en el vibrar de los volcanes. En un descuido encontró a la ENVIDIA y, claro, pudo deducir donde estaba el TRIUNFO. Al EGOISMO no tuvo ni que buscarlo; el solito salió disparado de su escondite, que había resultado un nido de avispas.De tanto caminar sintió sed y, al acercarse al lago, descubrió a la BELLEZA. Y con la DUDA resultó mas fácil todavía, pues la encontró sentada sobre una cerca sin decidir aún de que lado del lago esconderse. Así fue encontrando a todos: el TALENTO entre la hierba fresca, la ANGUSTIA en una oscura cueva, la MENTIRA detras del arcoiris y hasta el OLVIDO, al que ya se le había olvidado que estaba jugando a los escondidos.Pero solo el AMOR no aparecía por ningún sitio. La LOCURA buscó detrás de cada árbol, bajo cada arroyo del planeta, en la cima de las montañas y, cuando estaba por darse por vencida, divisó un rosal y las rosas... Y tomó una horquilla y comenzó a mover las ramos, cuando de pronto un doloroso grito se escuchó. Las espinas habían herido en los ojos al AMOR. La LOCURA no sabía que hacer para disculparse; lloró, rogó, imploró y finalmente le prometió ser su lazarillo. Desde entonces, desde que por primera vez se jugo al escondite en la tierra,......EL AMOR ES CIEGO Y LA LOCURA LO ACOMPAÑA SIEMPRE.


A veces es bueno recordar el final...

martes, 13 de mayo de 2008

On the surfboard


The changes, I was waiting for, have already started.
My sensations were right. Changes are around, but I didn't expect everything started so soon.
Yesterday I talked with a very special person for me, and we talked for hours. It was an intense and rich conversation where we were completely sincere with eachother.
We talked about our past and stormy relation in a very civilized way and we finally knew what we really thought when we broke. Now, it was the moment, when the feelings were not that strong anymore.
And his words shocked me a little, specially when he said he hadn't been able to love me the way I loved him. He said he loved my way to love, and he felt he never would have reached the same level.
"You gave me everything, the whole of you was in our relation, your way to love is so perfect and beautiful..., but I would never be able to love this way. I think I was not prepared for such responsibilities or to give everything you deserved from a man or from me. I saw you gave me your 100% and I was just at a 60%, now I know it. Time helped me to see it. Am sorry, you deserved a better relation, maybe a better man."
I was on silence for a while, trying to understand everything he said, with my eyes and ears wide open. Was it happening again? Should I think he was a coward or a brave man for telling me his truth? I didn't know what to think.
The same situation, different person. Another one telling me he couldn' t go further but this time because of different reasons, but maybe similar in essence.
I could think maybe it's my fault, but why then they say it' s not? why do they say my way to love is so beautiful? It' s just like a consolation prize, just because I become the loser?
I felt slightly lost in my own living room, he saw it in my eyes, and he smiled.
"We as lovers are part of the past, let's be part of the present as good friends. I still love you, but I understand it's not the moment for us, or maybe we are not for eachother. Let's be good friends. Let's finish our story. Let's close a book"
The last sentence rang a bell on my mind and I reacted with a smile. Of course I agreed.
The wave of the expected change was in front of me.
Time to close past books.
Changes are not coming anymore, they are here, happening now.

Am on the surfboard, trying to get ready, waiting for...
At the top of the wave.

jueves, 8 de mayo de 2008

Señal de cambio


Esta mañana me he levantado con un estado de ánimo especial. Quizás porque he dormido muy bien, y también porque parece que muchas de mis preocupaciones empiezan a desvanecerse. Ojalá lo hagan de todo y pronto!
Y por esos devaneos del destino, también esta mañana, mi vecino guitarrero me ha saludado por la escalera (que raro!!), y encima me ha ofrecido una espléndida sonrisa (más raro todavia!!).
Y ya lo mejor; mi ratito de coche escuchando la radio para llegar al trabajo. He escuchado una gran canción de Serrat: Hoy puede ser un gran dia. Y he empezado a pensar ... és posible que los dioses se hayan puesto de acuerdo para ofrecerme un cambio, un giro, un lo que sea favorable? Pues así parece que todo se va disponiendo. Una amiga mia diria.."eso son señales, aprende a descifrarlas".
Puede que tenga razón, pues cuando más ensimismada estaba yo en esos pensamientos, mientras mi coche llegaba a la ciudad en piloto automático..(mal hecho lo sé), entonces ha sonado otra canción de una artista cuya forma de cantar no me dice mucho, pero si la carga de sus letras. Y me he dicho... pues ahora si, esto es una señal, fijo!
Y me he sentido bien, muy bien. Vienen cambios, y también llega el verano con sus aires nuevos y la frescura de mi añorado mar.
Es hora de cerrar el libro del invierno y todos sus posteriores fascículos y segundas partes.
Vienen cambios, y son para bien. Ahora lo se.

Conchita - Puede ser
Puede ser,
que me haya equivocado una y otra vez,
pero esta vez es cierto que todo va a ir bien,
lo siento aquí en el pecho y en tu cara también
y debe ser
que pienso igual que ayer pero del revés
todo se ve mas claro, más facil no se,
las cosas se van ordenando solas
sin querer,
y dicen que
si una puerta se cierra se abre otra no se
más grande más bonita y más fácil que ayer,
mas fácil que ayer
y esta vez en canvio de una puerta viene un ventanal
muy sólido muy fuerte y con vistas al mar,
con vistas al mar...


Y puede ser que me equivoque otra vez
y puede ser que vuelva a perder,
pero la vida me dice que me toca a mí eso de sentirme bien,
y puede ser que me equivoque otra vez..(2)

ohhh...

y ahora que se marcha la tristeza y las penas también
quisiera despedirme diciendoles que
espero que no nos volvamos a ver
debe ser que pienso igual que ayer pero del reves
todo se ve más claro, más fácil no se,
las cosas se van ordenando solas sin querer,
y dicen que si una puerta se cierra se abre otra no se
más grande más bonita y más fácil que ayer,
más facil que ayer
y esta vez en canvio de una puerta viene un ventanal
muy sólido muy fuerte y con vistas al mar,
con vistas al mar...

Y puede ser que me equivoque otra vez
y puede ser que vuelva a perder,
pero la vida me dice que me toca a mí eso de sentirme bien,
y puede ser que me equivoque otra vez..(2)

martes, 6 de mayo de 2008

Les rodes de la vida

Para pensar en ello.

martes, 22 de abril de 2008

Earth Day - 22nd of April


Today it´s Earth Day.
A day to celebrate that mother Earth is taking
good care of us (even we are killing her).
Shall we say anything else?

martes, 15 de abril de 2008

I stray from love... this is how I feel...


IM NOT THE TYPE TO GET MY HEART BROKEN
IM NOT THE TYPE TO GET UPSET AND CRY
COS I NEVER LEAVE MY HEART OPEN
NEVER HURTS ME TO SAY GOODBYE
RELATIONSHIPS DON’T GET DEEP TO ME
NEVER GOT THE WHOLE IN LOVE THING
AND SOMEONE CAN SAY THEY LOVED ME TRULY
BUT AT THE TIME IT DIDNT MEAN A THING

MY MIND IS GONE
I’M SPINNING ROUND
AND DEEP INSIDE
MY TEARS ILL DROWN
I’M LOSING GRIP
WHAT’S HAPPENING?
I STRAY FROM LOVE
THIS IS HOW I FEEL

THIS TIME WAS DIFFERENT
FELT LIKE I WAS JUST A VICTIM
AND IT CUT ME LIKE A KNIFE
WHEN YOU WALKED OUT OF MY LIFE
NOW I’M IN THIS CONDITION
AND I GOT ALL THE SYMPTOMS
OF A GIRL WITH A BROKEN HEART
BUT NO MATTER WHAT
YOU’LL NEVER SEE ME CRY

DID IT HAPPEN WHEN WE FIRST KISS?
COS IT’S HURTING ME TO LET IT GO
MAYBE COS WE SPENT SO MUCH TIME
AND I KNOW THAT IS NO MORE
I SHOULD HAVE NEVER LET YOU HOLD ME BABY
MAYBE WHY IM SAD TO SEE US APART
I DIDN’T GIVE IT TO YOU ON PURPOSE
CANT FIGURE OUT HOW YOU STOLE MY HEART

MY MIND IS GONE
I’M SPINNING ROUND
AND DEEP INSIDE
MY TEARS ILL DROWN
I’M LOOSING GRIP
WHAT’S HAPPENING?
I STRAY FROM LOVE

THIS IS HOW I FEEL

THIS TIME WAS DIFFERENT
FELT LIKE I WAS JUST A VICTIM
AND IT CUT ME LIKE A KNIFE
WHEN YOU WALKED OUT OF MY LIFE
NOW I’M IN THIS CONDITION
AND I GOT ALL THE SYMPTOMS
OF A GIRL WITH A BROKEN HEART
BUT NO MATTER WHAT
YOU’LL NEVER SEE ME CRY

HOW DID I GET HERE WITH YOU
I’LL NEVER KNOW
I NEVER MEANT TO LET IT GET SO PERSONAL
AND AFTER ALL I TRIED TO DO
TO STAY AWAY FROM LOVE WITH YOU
I’M BROKEN-HEARTED
I CAN’T LET YOU KNOW
AND I WON’T LET IT SHOW
YOU WON’T SEE ME CRY

THIS TIME WAS DIFFERENT
FELT LIKE I WAS JUST A VICTIM
AND IT CUT ME LIKE A KNIFE
WHEN YOU WALKED OUT OF MY LIFE
NOW I’M IN THIS CONDITION
AND I GOT ALL THE SYMPTOMS
OF A GIRL WITH A BROKEN HEART
BUT NO MATTER WHAT
YOU’LL NEVER SEE ME CRY

THIS TIME WAS DIFFERENT
FELT LIKE I WAS JUST A VICTIM
AND IT CUT ME LIKE A KNIFE
WHEN YOU WALKED OUT OF MY LIFE
NOW I’M IN THIS CONDITION
AND I GOT ALL THE SYMPTOMS
OF A GIRL WITH A BROKEN HEART
BUT NO MATTER WHAT
YOU’LL NEVER SEE ME CRY

ALL MY LIFE...

"CRY" - Rihanna

domingo, 13 de abril de 2008

Vacío


No es lo mismo estar vacío
que sentirse vacío.
No es lo mismo vaciarse
a que te vacíen.
Es lo mismo sentirte sin aire
que estar sellado al vacío.
¿Es lo mismo tirarse al vacío
que caerse en él? El resultado fue el mismo.
Así me siento yo, vacía, vaciada, sin aire, sellada.
Vacío por vicio. Vicio por vacío.
¿Es lo mismo?
¿Tener que vaciarse de mentiras, de silencios, de desengaños.
Barrer restos de cristales, de vasos de ilusiones, ya rotos
Para dejar mi casa vacía, limpia, ventilada, fría y
extrañamente soleada de sonrisas forzadas?
Sonrisas en una entrada,
ya vacía de calor y ausente de color.
Dicen que no es lo mismo que la tristeza se alimente de vacíos,
a que estos vacíos se alimenten de tristeza.
Yo lo veo igual. El resultado es siempre el mismo.
Estar, sentirse, vacía, vaciada, sin aire, y sellada
con todos mis vacios llenos de tristezas.

miércoles, 2 de abril de 2008

En blanco


Siempre deberíamos observar detenidamente lo que se lee
y leer con precisión lo que se ve.
Aplicar funciones distintas a nuestros sentidos.
Profundizar en un cúmulo de infinitas interpretaciones.
Así reinventariamos todos la grandeza del espíritu humano, donde solo vemos lo que queremos ver.
Y darnos cuenta que no sabemos tantas cosas. Que estamos empezando. Que aúnque llenos de conocimientos, en realidad... estamos en blanco.

lunes, 31 de marzo de 2008

Flors per la Sònia


Avui he tornat a l´IES, desprès de la setmana santa i una setmana més, de baixa, pel meu endimoniat mal d’esquena. M’ha agradat tornar a veure els alumnes i els somriures d’alguns, cosa que m’ha fet veure, que aquests alguns, si m’han trobat a faltar, i això m’ha fet sentir be.
Però avui havia una cadira buida a l’aula.
Molts cops n’hi ha alguna, però aquesta estava estranyament buida, recollida i com aïllada, i he preguntat, poc abans d’acabar la classe, sense pensar: Qui falta?
El silenci ha estat solemne i alguns alumnes han acotat el cap. Un d’ells em fa: Profe...què no ho saps?
Saber què? He dit jo.
La Sònia és morta profe, va tenir un accident de moto per setmana santa.
He sentit com la fredor de la paraula Mort s’obria pas i he arribat a no sentir-me dins meu.
En pocs segons l’aula s’ha fet més gran, a l’igual que les meves sabates, i jo m’he sentit petita, molt petita.
Llavors ha sonat el descans i he baixat les escales del segon pis al primer, dins un estrany núvol gris cap el meu departament, i m’he sentit fora de lloc, i he preguntat.
Els meus companys m’ho han fet saber i m’han demanat disculpes, no hi havien ni pensat de dir-m’ho.
Una llàgrima, i m’he aguantat tant com he pogut, ja no era el moment, però just en aquell instant una de les professores m’ha ensenyat un escrit que havia fet la professora a qui jo substitueixo i no l’he volgut llegir, no podia.
Llavors he plorat.

Com diu el final de l’escrit, que finalment he llegit:

"Viurem amb el seu record dins dels nostres cors
i allà on estiguis
que tinguis Pau, Sònia"

jueves, 27 de marzo de 2008

Just lyrics?




A todos nos ha pasado que las letras de algunas canciones parece que hablen de nosotros mismos o de nuestros estados de ánimo. A veces de situaciones a que nos enfrentamos o de esas cosas que quisieramos decir y no lo hacemos.
Aquí va un pequeño ejemplo de las que he escuchado ultimamente y por la razón que sea, antes nombrada, la expongo en mi blog.
Hay alguna otra mejor para mi de la misma artista pero...
Para quien quiera entender... y sepa escuchar...

Ahora que - Conchita

(Conchita)
Y ahora que todos se piensan que estoy bien
y en verdad te hecho de menos sin parar.

(Antonio Vega)
Y ahora que, dime, como se logra olvidar
algo que no tuvo lugar.
Y ahora que.

(Conchita)
Y ahora que.

(Antonio Vega)
Y lo hemos hablado un millón de veces,
nos ira mucho mejor así.

(Conchita)
Lo hemos hablado, tu por tu lado, yo por el mio,
y aun si, qué hago yo ahora con un millón de besos.

(Conchita & Antonio Vega)
Que no me dio tiempo a darte aquella vez.

(Conchita)
Y ahora que.

(Antonio Vega)
Y ahora que…

Y dicen que todo lo que empieza acaba

(Conchita)
Acaba

(Antonio Vega)
Y esto termino sin comenzar
Lo hemos hablado un millón de veces.

(Conchita)
Y aun así que hago yo ahora con un millón de besos.

(Conchita & Antonio Vega)
No me dio tiempo aquella vez.
Y ahora que no me dio tiempo aquella vez.

(Conchita)
Y ahora que.

(Antonio Vega)
Y ahora que.

miércoles, 26 de marzo de 2008

Underwater


Some books say about dreams, that to dream about water has very different meanings. It depends on what you are doing with it, the colour, if it´s calmed or rough etc. But few of them talk about the sea. Some talk about it but only about colour and if it´s violent or not, and as a big amount of water, but none of them talk about dreams living underwater.

Have you ever dreamed about floating underwater?

Some specialists say that any dream about water means emotions, feelings, depending on how water is found in the dream and its quantity. Then...if in my dreams I am underwater, inside a water world...feeling free in all senses, living the most beautiful moments ever...

What should the meaning be?
I have my own hypothesis but a specialist, who doesn´t know what to say, would say:

"Remember, dreams are only dreams. Don´t get too worried about them."

Worried? I am not a specialist but I am going to go on with my underwater dreams if my brain lets me, and if you are one of the lucky ones who have them too...

Just enjoy the moments and if you can... don´t wake up too early!

martes, 18 de marzo de 2008

Avui no és el dia


Voldria escriure tantes, tantes coses...
però avui és un d’aquells dies
en que tinc les meves imatges desendreçades,
i moltes emocions descol•locades.

No és un dia per escriure
sobre totes aquestes coses
que es remenen dins meu
buscant un lloc on quedar-se

No és un dia per pair
tota la informació rebuda
en unes quantes hores,
ni per assimilar-la amb la que ja tenia

No és un dia per descriure,
ni per explicar, ni per assumir
ni per pensar
ni recordar

Avui no és el dia
per a totes aquestes coses
que sentint voldria escriure
per compartir-les amb tu.

martes, 22 de enero de 2008

Mel



No fa ni tres mesos, que a casa tinc un hoste nou.
Va apareixer del no res, buscant calor de llar.
Podia haver anat a cualsevol porta, el meu poble és gran,
però va venir al portal de casa, i em va triar a mi.

Jo sempre deia que no en volia tenir cap més,
la perdua dels últims, em deixà molt trista
i durant molt temps vaig tenir les seves imatges
damunt la llar de foc que ells adoraven.

Però arribà en Mel,
brut, trist i afamat de caricies i menjar,
i jo... no vaig poder dir-li que no entrés.
La seva mirada verda i lluenta em captivà totalment.

De seguida prengué possessió del meu sofà,
de la cuina, d´algunes joguines i del meu llit.
I no podia fer més que riure
i donar gràcies que haguès vingut a mi.

M´amoïnava saber si podriem conviure
però ha estat molt fàcil.
En Mel demana poc, sols carinyo, atenció,
festes i el seu menjar preferit
"Bocaditos de pescado del oceano en salsa"

Perquè si, en Mel és un gat,
un preciós gat de pèl taronjat i lluent,
de bigotis cargolats i blancs
i de cua llarga i dreta com un plomall del pols.

És el rei de la casa i l´amo de tot.
Tothom l´estima, i no fa mal a ningú.
No sap bufar, ni enfadar-se i dorm panxa amunt.
Sols menja, miola, juga i dorm.

És un gat molt bo i feliç,
que ha omplert la meva casa d´alegria,
(i de pèl)
i jo m´enfado però ell mai es queixa de res.

Sempre sembla somrient però
sobretot n´està quan el venen a veure,
especialment la seva Núria de tres anyets,
la seva millor amiga a qui ell estima molt.

A tu Mel,
gràcies per ser com ets.

domingo, 20 de enero de 2008

Antítesis


Hay veces en que las imágenes de mi mente
llegan a cobrar una fuerza exasperante.
Se apoderan de frases que se repiten sin cesar,
que anulan por completo mi razón.
Mientras, el dolor deja actuar a sus anchas
al eco de tus últimas palabras,
que mi ser no asimila,
y fluyen en lágrimas pausadas
que siguen el ritmo de mi rostro,
limpiando mi desaliento.

"Soy egoísta", dijiste.
"Nuestros esquemas mentales son diferentes".
"Tengo proyectos por realizar, no es el momento".
"No estoy preparado".

Mis ojos seguían tu voz,
mientras los tuyos se rebelaban ante tus disparos.
Mis manos se enfriaban, mi cerebro ardía.

"No soy lo que buscas" susurraste en mi oído,
mientras me abrazabas fuerte contra tu pecho
y me colmabas de besos.
Besos húmedos por tus lágrimas,
que quemaban mi piel
ante el dolor de saberlos últimos.

"No puedo", mientras tus manos apretaban las mías
intentando en vano, darles calor.

Mis sentimientos gritaban en silencio
en mi interior,
pugnando por salir,
presas del miedo y el caos interno.
Perdía a alguien especial
y nada podía hacer
más que dejarte ir.

Encajar otra desilusión
ante la pérdida de lo que jamás fue mío.

Recobré a un buen amigo,
pero perdí un valioso equipaje en mi camino.

Cerrar los ojos


Cuando imaginamos a alguien cerrando sus ojos
varias son las imágenes que nos vienen a la mente.

La gente cierra los ojos para saborear mejor la vida.
Cerramos los ojos ante un beso sincero,
cuando soñamos,
ante un momento de pasión desatada,
ante una risa incontrolable,
ante un sabroso manjar, mientras se funde en nuestra boca.
Cerramos pues los ojos ante el placer.

También cerramos los ojos,
cuando no tenemos o perdemos el control.
Cuando pensamos intensamente
para buscar ideas o soluciones,
o cuando la ira se apodera de nosotros.
Cerramos los ojos ante la incertidumbre.

Pero también cerramos los ojos,
ante el riesgo de una caida,
un accidente,
o de un mal físico.
Cerramos los ojos al dolor.

Cuando alguno de nuestros sentidos va a padecer o padece,
cuando lloramos amargamente,
cuando la tristeza se apodera
de nuestro ser
y cava hoyos en el alma.
Cerramos los ojos al sufrimiento.

Así pues, consecuentemente,
cerramos los ojos a la realidad.

Hoy cerré los ojos
...